شاه اسماعیل صفوی مشهور به بهادر پسر سلطان حیدر و عالم شاه بیگم دختر اوزن حسن است که در 892 هجری قمری متولد شد. وی هنگامیکه پدرش در سنه 893 در جنگ با شروانشاه و آق قویونلوها کشته شد بیش از یکسال نداشت . لذا شاه اسمعیل و دو برادرش در دست سلطان یعقوب پسر اوزون حسن آق قویونلو گرفتار و اسیر گشتند ولی چون مادر آنها خواهر یعقوب بود آن سلطان از ریختن خون ایشان در گذشته آنانرا باستخر فارس تبعید کرد

شاه اسمعیل در 13 سالگی ریاست مریدان صفوی را بدست آورد و در سنه 907 هجری قمری در
شهر تبریز بتخت سلطنت ایران نشست وتاج شاهی بر سر نهاد . این پادشاه مذهب شیعه جعفری اثنی عشری را مذهب رسمی ایران قرارداد.

شاه اسمعیل برای حفظ انتظام و ایجاد قواء انتظامی سپاه معروف قزلباش را تشکیل داد که عبارت بودند از هفت ایل :شاملو – استاجلو – بهارلو – ذوالقدر – قاجار – افشار – تکل لو

از جنگهای معروف شاه اسمعیل میتوان جنگ چالدران را نام برد . در این جنگ چون سپاه عثمانی مجهز به توپ و تفنگ بودند سپاه ایران شکست فاحشی خورد و جنگ بنفع سلطلن سلیم پادشاه عثمانی تمام شد . از جنگهای دیگر این پادشاه میتوان بترتیب :جنگ با فرخ سیار شیروانشاه معروف بجنانی (906) . جنگ با الوند بک در شرور (907) . جنگ با سلطان مراد آق قویونلو نزدیک همدان (908) و جنگ با شیبک خان نزدیک مرو (916) را نام برد.

دربار شاه اسمعیل کانون هنرمندان و شاعران بود . از جمله میتوان مانی شیرازی را که از نقاشان چیره دست زمان بود نام برد .

شاه اسمعیل گاهی شعر می سروده و خطائی تخلص میکرده است . این مطلع در تحفه سامی بنام او نوشته شده است .

 بیستون ناله ی زارم چو شنید از جا شد
کرد فریاد ، که فرهاد دگر ، پیدا شد

شاه اسمعیل در سراب آذر بایجان در روز دوشنبه دوازدهم خردادماه سال ۹۰۳ خورشیدی  (19 رجب سال 930 هجری قمره) به بیماری سل یا مرض حصبه در 38 سالگی فوت کرد و جنازه او را به اردبیل برده و در مقبره ی شیخ صفی الدین اردبیلی دفن کردند